Κνίδωση
Η κνίδωση χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πομφών με τη μορφή ερυθρών, επηρμένων, δερματικών πλακών και αποτελεί μια συχνή δερματική εκδήλωση στον παιδιατρικό πληθυσμό.
Ο έντονος κνησμός είναι χαρακτηριστικός της κνίδωσης, ωστόσο τα μικρά παιδιά μπορεί να μην ενοχλούνται ιδιαίτερα από αυτόν. Τα εξανθήματα σχηματίζονται από απελευθέρωση ισταμίνης που ακολουθεί την αποκοκκίωση των μαστοκυττάρων του δέρματος. Κλινικά, οι πομφοί έχουν μεταναστευτικό χαρακτήρα δηλαδή αλλάζουν θέση, και κάθε μεμονωμένη βλάβη ποτέ δεν παραμένει στο ίδιο σημείο για πάνω από 24 ώρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζεται συνοδό αγγειοοίδημα, δηλαδή οίδημα των μαλακών μορίων του προσώπου, στα βλέφαρα ή γύρω από το στόμα του παιδιού.
Η κνίδωση διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Η οξεία κνίδωση διαρκεί λιγότερο από 6 εβδομάδες, ενώ η χρόνια χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζοντα εξανθήματα που επιμένουν για διάστημα μεγαλύτερο των 6 εβδομάδων. Η χρόνια κνίδωση μπορεί να είναι αυθόρμητη ή επαγόμενη από φυσικά ερεθίσματα, όπως το ψύχος, η πίεση ή η θερμότητα.
Στα περισσότερα παιδιά, το αίτιο της οξείας κνίδωσης είναι μια λοίμωξη, συνήθως ιογενής. Πολλές φορές, ωστόσο, αποδίδεται σε αλλεργία σε κάποιο τρόφιμο ή φάρμακο. Η προσεκτική αξιολόγηση είναι απαραίτητη ώστε να αποφευχθούν περιττοί περιορισμοί. Ο παιδοαλλεργιολόγος καλείται να διαχειριστεί την κάθε περίπτωση ξεχωριστά και με τη βοήθεια του ιστορικού και της κλινικής εξέτασης να προχωρήσει σε εργαστηριακό έλεγχο όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.
Η πρόγνωση της κνίδωσης είναι συνήθως καλή, ιδιαίτερα στην οξεία της μορφή, η οποία έχει παροδικό χαρακτήρα και υποχωρεί αυτόματα. Στη χρόνια κνίδωση, η νόσος συχνά παρουσιάζει εξάρσεις και υφέσεις και μπορεί να επιμένει για μήνες ή για χρόνια. Η διερεύνηση στοχεύει στον αποκλεισμό υποκείμενου νοσήματος ή αυτοανοσίας. Όταν δεν ανευρίσκεται σαφής αιτία, η κνίδωση χαρακτηρίζεται ως ιδιοπαθής. Η αντιμετώπιση είναι ανακουφιστική με τη χορήγηση αντιισταμινικού νέας γενιάς για άλλοτε άλλο διάστημα. Στόχος της θεραπείας είναι ο έλεγχος των συμπτωμάτων και η βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις, μπορεί να απαιτηθούν υψηλότερες δόσεις ή εξειδικευμένες θεραπείες, όπως μονοκλωνικά αντισώματα.
